En opeens voelt het goed. Modeljaar 2026: het jaar dat de Yamaha R7 voor mij écht volwassen werd. Niet door één grote knaller, maar door een stapel kleine dingen die samen wél het verschil maken.
Dit is weer zo’n klassieke Motor Test TV-test: geen brochure, maar een week wennen, knieën schudden en af en toe hardop: waar begin ik aan?
Bekijk de volledige test op YouTube.
Even context. Ik ben Peter, 49, 1.80m. Mijn wereld is sportief toeren, allroad, adventure. Pure sportfietsen? Zelden. Dus ja: dit is geen “ik rijd elke week een R1”-verhaal. Dit is iemand die vooral comfortabel kilometers maakt… en dan plotseling op een blauwe R7 stapt.
Dag één was… ehm. Leerzaam.
Knieën achter de oren. Gewicht op de polsen. En na een kilometer of tien al een rug die duidelijk liet weten: hé vriend, dit is géén Tracer of Ténéré. “Waar begin ik aan?” dacht ik echt. Niet dramatisch bedoeld. Meer zo van: oké, dit vraagt om een andere mindset.
Maar dan gebeurt er iets wat bij sportfietsen vaak zo gaat. Na een paar dagen, en ongeveer 3 tanks benzine verder, begint het lichaam mee te werken. Niet dat ik de zitpositie opeens comfortabel noem, dat doe ik niet. Wel: werkbaar. Je vindt je plek. De uitsparingen in de tank passen. (Tankpads wil ik er nog wel op, hoor. Kleine dingen, groot verschil.)
Cruise control? Op een sportbike klinkt dat misschien “luxe”, maar op lange rechte stukken is het pure polsen-vriendelijkheid. En de windgeleiding rond het scherm? Verrassend netjes om mijn helm heen. En geloof me: ik ben meestal behoorlijk kritisch op schermen. Dit deed het gewoon erg goed.
Waarom voelt 2026 dan zo “volwassen” aan?
Omdat Yamaha hier niet alleen een mooie kuip omheen heeft gezet, maar een pakket dat je als rijder merkt. IMU. Ride-by-wire. Rijmodi: Street, Sport, Rain, Custom. Tractiecontrole, ABS, motorrem, wheelie control. Up/down quickshifter: wat rauw, maar het past bij de bike. Volledig verstelbare, degelijke vering. Full-color TFT. Knipperlichten in de spiegels. En self-cancel indicators / automatisch uitgaande knipperlichten, zodat je daar niet meer over na hoeft te denken wanneer je de bocht uit komt.
Dat is het verschil tussen “leuk sportief ding” en “motor waar je écht mee de weg op kunt zonder constant bezig te zijn met wat de bike níet heeft.”
Hoe rijdt-ie dan?
Niet als een R1 met 200 pk. Dat is ook helemaal niet de opdracht. Het bekende CP2-blok, getuned voor de R7. Bijna 700cc, iets boven de 70 pk en rond de 60 Nm uit mijn hoofd, zeg maar: genoeg karakter, genoeg punch voor de openbare weg. Alleen “kort” voelt-ie als je ’m naast hyperbikes legt op snelheden waar je sowieso niet hoort te rijden… of op circuit. Op de straat? Prima manieren. Ook over klinkers. Beschaafd, maar met een geluid dat nog steeds fun is.
Kortom: een vriendelijke, volwassen sportbike. Geen theaterstuk. Gewoon veel motor voor wat je ervoor terugkrijgt, zo rond de twaalf mille, als je naar de prijs kijkt die in dit segment speelt. En ja: dat voelt als een eerlijk pakket.
Wil je het complete verhaal, de gezichten, en hoe die R7 eruitziet als-ie blauw door het beeld scheert? De video staat klaar op YouTube.