Het soort decemberdag waarop de lucht de kleur heeft van oude asfalt, en je handen net iets te vaak naar de koffie grijpen. Dan schuift er een motor het beeld in: Ducati Multistrada V2S, modeljaar 2025. Niet zomaar één: dé persmotor, het werkpaard dat door heel motorrijdend Nederland is uitgeknepen, beademd, gefotografeerd en weer weggezet. Ik zag ’m al eens op de launch, dacht “wat een beest”, en ineens gaat de telefoon: Star Twin Motors.
“Jouw beurt, Peter. Als je ’m wil, kan het. Wel eerlijk zijn: kilometers en krasjes horen erbij.”

Ik rijd naar Loenen, leg mijn hand om de sleutel en krijg tegelijk dat loterijgevoel en de reflex om de schadeformulieren alvast te zoeken. En toch: dit is precies het soort start waar ik van houd. Een motor met historie, wat littekens, en een toekomst die je samen bouwt.
Want hier komt de waarheid: ik heb deze motor zelf gekocht. Zonder fratsen. Maar dankzij Ducati Benelux en Star Twin Motors kon ik exact dit persexemplaar overnemen, dat scheelt serieus in de aanschaf. Bijkomende kleine makementen? Die pakken we samen aan.

En dan staat er ineens nog een bus voor de deur: MDI, groothandel in motoraccessoires, die de Evotech Performance-onderdelen beschikbaar stelt. Dat is geen luxe; dat is precies wat dit project nodig heeft. Zonder die hulp was het plan een stuk lastiger. Met die hulp wordt het een droom die je kunt aanraken.
In de werkplaats is het niet glamour, wel ritme. Lak bijwerken, krasjes wegpoetsen, velgen naar de coater voor brons (die kleur die het midden houdt tussen klassiek geld en een warme zonsondergang). Doos na doos met Evotech-spul: crash protection, tail tidy, guard set, nav mount, cam clamp, lever set, stand puck, bobbins. Matzwart, strak, functioneel.

De monteur heeft olie onder de nagels en een lach die niet kan liegen. Hij wijst: “Hier een tikje van een fotograaf. Daar een deukje van oliebollen tijdens de pauze.” Ik grinnik. Persmotorlogica. Don’t be gentle, it’s a rental. Maar iedere bout die we vastzetten, iedere rand die we bijschuren, maakt ’m meer van mij.
Ik kom weekend na weekend langs. Eerst is de lak weer glad, maar de motor nog “kaal”. Dan komen de velgen terug, glanzen als oude dubbeltjes.

Daarna klikken de Evotech-delen op hun plek en verandert het hele silhouet. Je ziet het gebeuren: van “heeft het zwaar gehad” naar “staat klaar om ver te gaan”.
Ergens tussen het zetten van krimpkous en het pakken van inbus zeg ik hardop: “Dit wordt niet zomaar een motor, dit wordt mijn Multistrada voor 2026. Voor MOTORbeurs, Ténéré-trips, en alle kilometers daartussen.” De monteur draait een laatste bout vast en zegt droog: “Van gehuurde bak naar Peters eigen kindje.” Ik kan het niet beter samenvatten.
En dan die dag dat de zon doorbreekt boven Loenen. Hij staat buiten, alsof hij altijd daar heeft willen glanzen: brons, matgrijs, Evotech-strak aangezet, geen kras meer te zien.

Ik klim erop, tik de starter. Het blok gromt: vertrouwd Ducati-geluid, maar nu van mij. Geen pershark, geen huurding. Gewoon die Multistrada die kilometers wil vreten. Gas open, weg.

In mijn helm: een glimlach en één gedachte. Van een afgetrapte persmotor naar de ultieme adventure-knaller.
Dankbaar. Enthousiast. Klaar voor 2026.


